ΚΤΗΡΙΟ ΓΡΑΦΕΙΩΝ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΛΑΜΨΑΚΟΥ 7- ΑΘΗΝΑ

Μελέτη : 2017
Κατασκευή : 2018

Έκταση χώρου : 815,00m²  Yπέργειες στάθμες 10 – Υπόγεια 3
Θέση : Οδός Λαμψάκου 7 – Αθήνα
ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ :  ALCHIMIKA    A.E.

ΟΜΑΔΑ ΜΕΛΕΤΗΣ :  ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ : 
ΩΜ ΜΕΛΕΤΗΤΙΚΗ – Υπ. Αρχιτέκτων: Γ. Σταθόπουλος
ΣΤΑΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ: Τσιάπης Νικόλαος, Πολιτικός Μηχανικός
ΜΕΛΕΤΗ ΑΝΤΙΣΤΗΡΙΞΗΣ: Κάρλο Πασκουαλίν, Πολιτικός Μηχανικός
ΗΛΕΚΤΡΟΜΗΧΑΝΟΛΟΓΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ: Π. Χατζημπαήλος – Ι.Παπαγεωργίου & ΣΙΑ  Μηχανολόγοι
ΤΟΠΟΓΡΑΦΟΣ:  Ζιούβας Νικόλαος
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:  Κλεάνθης Δημήτρης

ΑΝΑΔΟΧΟΣ: ΝΑΞΟΣ ΤΕΧΝΙΚΗ ΙΚΕ: Τεχνική Εταιρεία

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΕΡΓΟΥ  

Το οικόπεδο βρίσκεται στην οδό Λαμψάκου, που συνδέει την λεωφόρο Β. Σοφίας με την οδό Μιχαλακοπούλου στο ύψος της Αμερικάνικης Πρεσβείας. Ο ιστός της πόλης σ’ αυτό το σημείο είναι πυκνός, και το οικοδομικό σύστημα, το παλαιό συνεχές, έχει διαμορφώσει ψηλά και συμπαγή μέτωπα στις πλευρές των δρόμων.

Το οικόπεδο είναι εμβαδού 227,96 μ² και το πλάτος της οδού είναι 10,00μ. Η κύρια όψη του οικοπέδου έχει προσανατολισμό Νότιο.

Είναι ένα κτήριο γραφείων, που ο εργοδότης επιθυμούσε εξάντληση του ύψους και του συντελεστή δόμησης, κάλυψη όλων των απαιτούμενων θέσεων στάθμευσης, μεγάλη είσοδο και ταυτόχρονα είσοδο απομονωμένη και προστατευμένη από τον δρόμο. Το ισόγειο του κτηρίου δηλαδή να μην χρησιμοποιηθεί σαν κατάστημα αλλά μόνο σαν είσοδος, αυτό είναι και το στοιχείο που καθορίζει την σχέση του κτηρίου με την γειτονιά στο επίπεδο του ισογείου.

Οι στόχοι της μελετητικής ομάδας μελέτης ήταν:

να αποφύγουμε την υποχρεωτική κλιμακωτή διάταξη του κτηρίου, λόγω ιδεατού στερεού.

να μεγιστοποιηθεί ο ωφέλιμος χώρος στο ισόγειο για είσοδο που να αναφέρεται σε ένα κτήριο 1000μ² και όχι σε μία τυπική πολυκατοικία.

να εξασφαλισθεί η ζητούμενη ιδιωτικότητα στο επίπεδο του ισογείου

 να επιτύχουμε τον καλύτερο δυνατό αερισμό και ηλιασμό από τον Νότο των χώρων του κτηρίου.

να διατηρήσουμε την σαφή οικοδομική γραμμή, την αυστηρή τομή που χαρακτηρίζει την οδό Λαμψάκου.

να συνθέσουμε ένα κτήριο που να είναι αναγνωρίσιμο, αλλά να μην προκαλεί με στοιχεία επίδειξης και εντυπωσιασμού. Η μορφή του κτηρίου να προέρχεται από την ανάγνωση της λειτουργίας του στην όψη, από την ανάδειξή του κατασκευαστικού συστήματος, της οικοδομικής και της διάρθρωσης των αρχιτεκτονικών στοιχείων από τα οποία αποτελείται. Άρα να εφαρμόσουμε, σήμερα, τις αρχές του μοντέρνου κινήματος που τις θεωρούμε αρχές που διέπουν διαχρονικά την υγιή και καλή αρχιτεκτονική.

Η πρότασή μας που  απαντά και ικανοποιεί τα παραπάνω λειτουργικά και μη θέματα είναι η εξής:

• Ο ακάλυπτος τοποθετήθηκε στην οικοδομική γραμμή και όχι ως είθισται στο πίσω μέρος του οικοπέδου. Αυτή η επιλογή επιτυγχάνει, καλύτερο φωτισμό και ηλιασμό μιας και το κτήριο απομακρύνεται από τα απέναντι, επιτρέπει το ύψος της πρόσοψης να είναι 32,00μ., όσο επιτρέπεται, και το εμβαδόν της κάτοψης να μην μειώνεται σταδιακά στους τελευταίους πέντε ορόφους.
• Ο τοίχος αντιστήριξης της μεσοτοιχίας, γίνεται από απλό τοιχίο, τμήμα της πρόσοψης στοιχείο που το χαρακτηρίζει και αποτελεί πλέον λειτουργικό τμήμα του κτηρίου. Αυτό γιατί είναι ο φορέας όλου του συστήματος των προβόλων και κλιμάκων που αποτελούν το κλιμακοστάσιο της πυροπροστασίας. Το κλιμακοστάσιο επίσης σ’ αυτή τη θέση δεν περιέχεται στο περίγραμμα της βασικής κάτοψης και την αφήνει καθαρή ορθογώνια χωρίς δυσεπίλυτες εσοχές.  Απ’ αυτό το σύστημα σημειώνουμε ότι στην κάλυψη προσμετράει μόνο ο τοίχος και η σκάλα, τα πλατύσκαλα είναι πρόβολοι, άρα εκτός κάλυψης, εξοικονομείται έτσι λειτουργικός χώρος
• Ο ακάλυπτος χώρος που τοποθετείται στην οικοδομική γραμμή περικλείεται και ορίζεται από δομικό στοιχείο, με αυτόν τον τρόπο, καθίσταται από υπολειπόμενος χώρος, χώρος αυτοοριζόμενος. Αποτελεί συνέχεια του στεγασμένου χώρου εισόδου, και μαζί μ’ αυτόν γίνονται ένας ενιαίος σημαντικών διαστάσεων χώρος υποδοχής. Σ’ αυτό συμβάλλει και το ότι ο τοίχος που ορίζει τον υπαίθριο  χώρο είναι η συνέχεια του τοίχου που ορίζει την είσοδο αφού ανάμεσά τους παρεμβάλλεται μόνο ένα υαλοστάσιο. Η υλοποίησηση αυτής της αυλής και στον κατακόρυφο άξονα επιτρέπει στην όλη σύνθεση να αποκαταστήσει την κατάργηση του μετώπου της οδού Λαμψάκου και μάλιστα με ένα στοιχείο μονώροφο που δίνει μία ανθρώπινη κλίμακα και μία «ανάσα» από την σκληρή μονότονη ψηλή γραμμή του υπόλοιπου δρόμου. Το χαμήλωμα αυτό του μετώπου της Λαμψάκου αποτελεί την πρώτη σήμανση της ύπαρξης ενός διαφορετικού στοιχείου σ’ αυτή την περιοχή της οδού Λαμψάκου, η δεύτερη σήμανση είναι το στοιχείο της μεσοτοιχίας με την διαγώνια απόληξή του και την σκάλα κινδύνου.
• Το κτήριο αποτελείται από βάση, που είναι η είσοδος, υπαίθρια και κλειστή, από κορμό, που είναι οι κυρίως γραφειακοί χώροι, και στέψη που είναι ένας διώροφος χώρος στους δύο τελευταίους ορόφους εν εσοχή. Η διάρθρωση των τριών αυτών στοιχείων αποτελείται από άλλα επίπεδα δισδιάστατα αρχιτεκτονικά στοιχεία. Ένα «Γ» που ορίζει τις μεσοτοιχίες. Μία επιφάνεια που αρχίζει από το ανατολικό άκρο της αυλής, διατρέχει όλο το μήκος του οικοπέδου και στο βορειοδυτικό άκρο ανυψώνεται και φθάνει μέχρι και το δώμα του κεντρικού κλιμακοστασίου. Μία κατακόρυφη επιφάνεια που είναι η πρόσοψη της οδού Λαμψάκου, και τέλος από οριζόντια επίπεδα που «γεμίζουν» το κενό ανάμεσα σ’ αυτά τα στοιχεία και είναι τα δάπεδα, οι χώροι ζωής του κτηρίου. Όλα τα παραπάνω στοιχεία είναι κατασκευασμένα από εμφανές σκυρόδεμα και αποτελούν τον δομικό σκελετό του κτηρίου. Τα κενά πληρώνονται κατά κύριο λόγο με υαλοστάσια και πανέλα τσιμεντοσανίδας. Το μέταλλο διατρέχει το κτήριο, μέσα και έξω. Είτε με το στοιχείο του υπαίθριου κλιμακοστασίου, είτε σαν στοιχείο σκίασης των όψεων ‘η της αυλής. Όλα τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν είναι άβαφα, στο φυσικό τους χρώμα, και αυτό που τα διαφοροποιεί είναι η υφή τους. Το προστατευτικό χρώμα των χαλύβδινων στοιχείων είναι είτε γαλβάνισμα, είτε χρώμα που προσπαθήσαμε να δείχνει μάλλον το υλικό παρά να το χρωματίζει. Το μοναδικό χρωματιστό στοιχείο, είναι η κόκκινη πόρτα της αυλής που συνδέει το κτήριο με τον δρόμο και σημαίνει την κύρια είσοδο σ’ αυτό.
• Σε επίπεδο άρθρωσης των αρχιτεκτονικών στοιχείων μεταξύ τους και στο αντίστοιχο κατασκευαστικό, η πρότασή μας διέπεται από τις αρχές της βασικής σύνθεσης. Λιτότητα, ανάδειξη του στατικού ‘η δομικού ρόλου του κάθε στοιχείου, σαφήνεια στην συναρμογή, εμφανής μη επιτηδευμένος τρόπος δόμησης. Είναι χαρακτηριστικό του έργου για παράδειγμα η μη επιτηδευμένη και έντεχνη minimal σχεδίαση των υαλοστασίων που εξαλείφει τον τρόπο κατασκευής τους και αναδεικνύει  το κενό, αλλά η χρήση τρεχουσών διατομών και  μηχανισμών προσιτά στον καθένα που φαίνεται όλη η δομή των υαλοστασίων. Όμως όλες οι λεπτομέρειες και τα επί μέρους στοιχεία, όπου κρίθηκε απαραίτητο είναι δουλεμένα στην λεπτομέρεια τους. Tέτοια στοιχεία είναι η χαλύβδινη εξώπορτα, ο φεγγίτης του τελευταίου ορόφου, η απόληξη του στρογγυλού υποστυλώματος και η σύνδεσή του με τα δοκάρια στον Η’ όροφο, τα έπιπλα, που σχεδιάστηκαν και αυτά μετά από επιθυμία του εργοδότη και άλλα. Η επεξεργασία με αυτόν τον τρόπο  στοχευμένων σημείων, δείχνει, κατά την άποψή μας, ένα άλλο στοιχείο που πρέπει να υπάρχει σε μία κατασκευή. Την φροντίδα και η προσοχή που δείχνει ο Αρχιτέκτονας για ένα έργο που θεωρεί γέννημά του.